تاریخ : شنبه 10 اسفند 1398     |     کد : 16

یـادمـان باشد که مـا بر دوش بزرگـان ایستاده‌ایم!

یادداشت دکتر میکائیل جمال پور مسئول هیئت عالی انتخاب همایش بین المللی زنده نامان تبریز به مناسبت رحلت حجه الاسلام و المسلمین سید هادی خسروشاهی (ره)


یادم نمی‌رود که در سال‌های ۱۳۶۶ تا ۶۹ که کنگره سالانه علامه طباطبایی در دانشگاه تبریز برگزار می‌شد صرف‌نظر از خود همایش که الحق به‌اندازه یک‌ترم درس حکمت، معرفت و اخلاق محسوب می‌شد، دارای حواشی مهمی هم بود که یکی از آن‌ها حضور متفکران و اندیشمندان بزرگ در یک جمع بود. لابد این قاعده مهم تربیتی را شنیده‌ایم که «اگر آدم، انسان بزرگ نبیند بزرگ نمی‌شود» و آن جمع واقعاً مجموعه‌ای بود از بزرگان ایران و گاهی هم جهان که البته برخی از آن‌ها دیگر در بین ما نیستند مانند استاد شهریار، علامه جعفری، صائینی زنجانی، استاد دوانی؛ اما برخی دیگر در قید حیات‌اند مثل آیت‌الله سبحانی، مکارم شیرازی، مصباح یزدی، دکتر دینانی، داوری اردکانی و غیره که عمرشان مستدام بادا.
در همین چند روز گذشته یعنی هشتم اسفند  ماه بود که یکی دیگر از آن جمع هم به دیار حق رفت؛ حضرت حجه الاسلام سید هادی حسینی خسروشاهی خلف حضرت آیت‌الله سید مرتضی خسروشاهی (ره). آن مرحوم که از خانواده‌های خوش‌نام و منشأ خدمات علمی و دینی آذربایجان بود با کوله باری از فعالیت‌های درخشان علمی، تاریخی، اهتمام به احیاء تراث و معرفی بزرگان، تألیف کتب مفید و در ارتباط با انقلاب و بیداری اسلامی از میان ما رفت، همو که در معرفی سید جمال‌الدین اسدآبادی آن سلسله‌جنبان نهضت‌های یک‌صد ساله اخیر اسلامی (بقول شهید مطهری) موفق بود، همو که در انتشار مطلوب آثار علامه طباطبایی موفق عمل کرد، همو که در واتیکان به‌عنوان نماینده ایران اسلامی خوش درخشید و در انتشار نشریه تاریخی نسبت به تبیین زوایای تاریک تاریخ اسلام، ایران معاصر و جهان اسلام همت ستودنی کرد.
چند نکته و یادآوری:
  1. بر اساس آثار موجود و مکتوب آن مرحوم و حوزه‌های تحقیقاتی موردعلاقه‌اش می‌توان او را یک اندیشمند و محقق ذوفنون نامید.
  2. سؤال این است که جامعه امروز ما – اعم از عامه مردم و مسئولان فرهنگی، علمی حوزوی و دانشگاهی- تا چه اندازه از این قبیل افرادِ نادر بهره می‌گیرند؟ جامعه، عصر و نسلی که اکنون و در این شرایط حساس، بسیار بیشتر از گذشته به اندیشه و فکر بزرگانش نیازمند است.
  3. به‌رغم تأثیر شگرف آذربایجان در تاریخ ایران و اسلام، اما نمی‌توان این واقعیت را کتمان کرد که این خطۀ از ایران، سرزمین گمنامان هم است؛ این در حالی است که همه ما بر دوش بزرگان ایستاده‌ایم! لذا وظیفه ما تلاش در جهت زدودن گرد گمنامی از چهره نورانی بزرگان و معرفی این زنده نامان به نسل حاضر است، نسلی که میزان اطلاعاتش از این ستاره‌های آسمان علم و معرفت زیاد هم نیست.
النهایه، سید هادی خسروشاهی بعنوان یکی از حلقه‌های سلسلۀ دانایان آذری بود که سهم خود را از عمری که از خدایش گرفته بود ادا کرد و البته خوب هم ادا کرد و رفت؛ از شمار دو چشم یک‌تن کم  وزشمار خرد هزاران بیش. امید که محافل علمی در سطوح ملی و یا منطقه ای (تبریز، خسروشاه و ...) از تجلیل و تکریم این شخصیت مهم غفلت نکنند.
                                                                                                                           انشاء الله تعالی                                            


 
مکان همایش : مرکز همایش های بین المللی تبریز شماره 35576707-041